Pistlahöfundur fór á dögunum í Smáralindina sem honum er reyndar meinilla við. Fer yfirleitt ekki í þessar verslunarmiðstöðvar nema brýna nauðsyn beri til. Þegar á hólminn er komið líður manni alltaf eins og síld í tunnu. Þar sem mér leiðist óskaplega að vera eins og rolla í rétt, reyni ég yfirleitt að hraða mér út að erindi loknu.

Í síðustu heimsókn minni stóð góðleg kona í vegi fyrir mér á leið minni út úr Smáralindinni. Hún umlaði eitthvað um samhjálp og einhver börn úti í heimi. Þar sem ekki var algerlega hjá því komist að taka eftir konunni, þá reif ég af henni einhvern snepil sem hún veifaði framan í mig af áfergju.
„Ég kíki á þetta“ sagði pistlahöfundur um leið og ég strunsaði í áttina að næsta útgangi. Nokkrum hröðum skrefum síðar heyrist kallað á eftir pistlahöfundi: ,,Fyrirgefðu. Þetta er happdrættismiði. Þú þarft að borga fyrir hann,“ sagði konan fremur óttasleginn, enda líklega ekki vön því að stæðilegir menn hrifsi af henni happdrættismiða og taki síðan strikið að næsta neyðarútgangi.

Knús knús
Kristján Jónsson